POOKLIC A's profileSolid has no way to melt...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
STH Againnnnnnnnnเคยมั้ย เคยโดนขัดใจมั้ย แล้วเวลาที่ไม่ได้อย่างใจเรา เราควรทำอย่างไร เราควรจะ ร้องไห้ อดทน หรือ เรียกร้อง เพื่อให้ได้มาซึ่งที่เราต้องการ เรา น่าเบื่อ มากเลยใช่มั้ย เรา น่ารำคาญมากเลยใช่มั้ย
ถามจริงๆเหอะ ถามว่า … เคยรักกันบ้างมั้ย หรือที่ผ่านมาหลอกให้เราต้องรักเธอแค่ฝ่ายเดียว
พยายามเข้าใจ สักเท่าไหร่ ว่า บางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องได้ทุกอย่าง แต่อยากรู้เหมือนกันว่า ทำไมเราไม่เคยได้ หรือ แทบจะได้อะไร “สักอย่างเดียว”
ทางที่ดีที่สุด คือ เขียนแบบนี้แหละ ร้องไห้ออกไป T_T เด๋วมาก็ “จบ” เอง HOW I describe my feeling???วันนี้จบลงไปอีกวัน สำหรับวีคที่เป็น severe week คือสอบห้าวันรวด โอ้ว โน ปวดหมองเจง นี่วันอังคารแล้ว เพิ่งผ่านไป สาม วิชา พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง!! คือเลวร้ายมากมาย พอออกจากห้องสอบ ไบโอเคม เช้าบ่าย อลังการงานสร้างมากมาย multiple choice รวมแล้ว 128 ข้อ คิดเป็นกี่คะแนนไม่รู้ เพราะว่า ข้าพเจ้าโดดเรียนกระจาย (แอบชั่ววว) อ่านะ ผ่านไป แล้ววววววววววววววววววววววววววววววว ขอให้ทำได้เยอะๆละกัน อ่านเยอะเหมือนกันนะ
เครียดจัง เพื่อนๆเค้าท่องกันเยอะแยะ แล้วชอบไซโคเรา แต่เรา เรียนก็ไม่เข้า อ่านเองก็ไม่ทัน กรรม กรรม กรรมตามกูทันแล้ว
สงสัย ไฟนอลต้อง “ไฟท์ อะเกน” “เราหวัง จะได้มา ซึ่งรถรา อันสวยหรู เราหวัง จะเชิดชู ตระกูลกู ให้ก้องแผ่นดิน” เว่อร์ป่ะล่ะ … ไม่หรอก เก๋ออกย่ะ
เอาเป็นว่าวันนี้อัพแค่นี้แหละนะ เพราะพรุ่งนี้ก็สอบเช้าบ่ายเหมือนเดิมอ่ะ ยังไม่แตะซักกะตัว เอ็มบริโอ กะ วิชา เดนท์ แมทิเรียล โซ ฮอท ติดลมบน
นู๋สัญญา ว่าจะไม่โดดกระจายแบบนี้อีกแล้ววววววววววววววววว บะบาย บะบุย
POST SCRIPT ===MISS พ่อ แม่ ไอคิว คิดถึงบ้าน Homesick (ซิกงิกๆ) อยากสอบเสดแล้วเว้ยยยยย อาการเริ่มจะโคม่าล่ะทู้กกกกกที
สู้ต่อไป เพื่อ รางวัลอันสูงค่า อิอิ เลิฟยูที่สุดในโลก ปาป๊า แอนด์ มาม๊า
เออ ปล อีก หมวกกันน๊อคหายอ่ะ แม่ง ใครเอาไป ส้นตีนจิงงงงง สำหรับเพื่อนที่ว่าเรา ก็คอยดูเราละกัน เมิงแพ้กูแน่ (แอบโหด) Midterm Again and again. 2009ใช่แล้วล่ะ คือวันนี้เพิ่งสอบเสร็จไปอีกวัน กรรมติดจรวดนะ ไม่เข้าเรียน ถึงอ่านหนังสือให้ตายก็ไร้ประโยชน์ มันยากยิ่งกว่านักแล เออ เนี่ยจะบอกว่า วิชาคณะเข้าเรียนให้ตาย อ่านให้ตาย ก็ทำไม่ได้อยู่ดี โอ้วววว ไม่มีอะไรแน่นอนเจงๆค้าบ วันนี้เราสอบไรไปบ้างงงง
เช้า – ORAL ANATOMY ชั้นปีเราเพียง 78 คน ก็โดนแบ่งเป็น 2 sets คือ กรุ๊ปแรกไปสอบแลบกริ๊งก่อน เราอยู่กรุ๊ปหลัง ได้สอบเลคเชอร์ก่อน ว้าววววว วิเศษสุดๆ ยากเหี้ยยยยยยยยๆ อ่อยๆ ทำไงดี คิดว่าอ่านไปหลักๆน่าจะทำได้แหละ กรรมดิ ก็อาจารย์เล่นออกทุกรายละเอียดต้องอ่านยังไงอยากรู้มั้ย ? ทางเดียวที่ทำได้ อ่านไป ฉีกกินชีทไปด้วย อยากน้ออออออออ มนุษย์เราหนา หนาจริงๆ ฮ่าๆ
ตอนเลคเชอร์ก็ห่วย พอแลบกริ๊งนี่ยิ่งเน่า ฟันแท้ ฟันน้ำนมปนกันไปหมด เห็นฟันน้ำนม เจือกตอบฟันแท้ พอเห็นฟันแท้ เจือกตอบผิดซี่อีก รู้งี้แม่ง ฟันคุดให้ทั่วเรยยยยยย แต่ที่ยากกว่านั้นนะ ถึงตอบฟันคุดไป ก็ต้องตอบไม่ซี่ไหนก็ซี่นึง 1ใน4 ซี่เหมือนเดิมจ้ะ
เนี่ยวิชาคณะนี้นะอยากบอกว่าดูดวิญญาณมากมาย ปวดใจน้ออออออออออออ เขียนจนมือหงิกเหอะ แล้วแบบว่า ชีทข้อสอบหนากว่าชีทเรียนอีก กำละสิ เขียนทุกหน้า เขียนกระจาย พอถึงข้อที่ตอบไม่ได้ ก็ไม่เขียน ซะงั้นน่ะ ฮ่าๆๆๆ ออกมา ก็จบ
ตอนนี้อยากสอบเสร็จซะที เพราะรู้สึกว่าร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้วววววว กลัวว่าจะแฮงค์ตอนกลางวีค ไม่ไหวๆ ทำไงดี สอบห้าวันรวด เซงงงงงงง ปวดหมอง ไปนอนละ พักผ่อน เด๋วตื่นขึ้นมา จะให้ดลลี่ติว ไบโอเคมอีก ก๊ากกกก จะบร้าตายดิ …
ช่วงเวลา (A day)นี่มันกี่วัน กี่เดือน กี่ปีแล้ว ทะเลาะบ้าง รักกันบ้าง อะไรบ้าง เธอยังจคิดเหมือนฉันหรือป่าว เธอยังจะมั่นคงเหมือนที่ฉันให้เธอมั้ย กลัว ที่ต้องเป็น "ของตาย" ของอีกฝ่าย หรือว่า กลัวว่า ตัวเองจะดีเกินไป ไม่มีหรอกนะ ไม่มีอยู่ในหัว และหัวใจดวงนี้ เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง มีอยู่แล้ว รักมาก ก็ต้องอดทนบ้าง รักมาก ก็ต้องปรับบ้าง (-*-) รักมาก ก็ต้องยอมบ้าง ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ ห่างกันไปก็คิดถึง ใกล้กันไปก็ทะเลาะ แต่ก็ได้อยากอยู่ไกลกันสักนิด ใช่ว่าอยู่ใกล้กันจะคิดถึงกันไม่ได้ ปีนี้ เหลือเวลาอีกเพียงเล็กน้อย ที่จะได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ใกล้กัน แอบเศร้าเล็กๆ แต่ก็ยังหวัง และยังเชื่อมั่นอยู่ว่า วันนั้นจะมีจริง เมื่อเธอจบไป 4เดือนเป็นอย่างน้อยที่จะไม่ได้คุยกันแม้แต่วันเดียว 4ปีที่ต้องอยู่ที่นี่อย่างเดียวดาย ขอให้เชื่อใจกัน ขอให้รักกัน ขอให้อยู่ข้างๆกัน เป็นกำลังใจให้กันนานๆ ถ้าขอตลอดกาล จะให้ได้มั้ย สุดท้าย ... ฟัน เฟือง ก็ต้องเข้ากันให้ได้ วันไหนมันฝืดก็ต้องหาไรมาหยอดบ้าง แต่อย่าหลุดออกจากกันล่ะ รักฉันจะมีแต่เธอ P&O คิดถึงคิดถึง
มาก
ถึง
มากที่สุด
เห้อ ...
พยายาม ที่จะไม่สุดโต่ง
ฟังธรรมะ แล้วต้องรู้จักว่า กลางๆ อยู่ตรงไหน
ฟังแล้วต้องเข้าใจ ใช้ใจฟังไม่ใช่ใช้แค่หูเท่านั้น
เพราะรักกัน
คนเราจึงต้อง เชื่อใจ และ ไว้ใจ
ไม่มีอะไรทำให้เปลี่ยนได้
"พี่ยังอยู่ข้างตัวเองเสมอนะ พี่ไม่ได้ไปไหน ยังอยู่ที่เดิม
ตัวเองกลัวอะไร อย่าฟุ้งซ่านดิ เติมเสริมแต่งทุกอย่างไปเองทั้งนั้น"
ชอบว่ะ
ต้องทำใจ เด๋วคุณกลับมาแล้ว
รอ รอ รอ lllllllllllllllll 30%
เมื่อไหร่จะรอได้เต็มร้อยเปอร์เซนต์ วันนั้นจะได้ไม่ต้องรออีกต่อไป
ปล*
เด๋วคุณก็จบแล้ว เด๋วก็บวชอีกตั้งหลายเดือนยิ่งกว่าตอนนี้อีกสินะ
สาธุ จะพยายามไม่รบกวนในช่วงนั้นนะ ให้ตัวเองสงบที่สุดละกัน
เค้าจะได้ช่วยส่งเสริมตัวเองด้วย
ไม่อยากให้เหมือนที่ใครๆว่า สีกาเป็นศัตรูของเพศบรรพชิต
สุดท้ายจริงๆ คิดถึงที่รักจัง T_T
no titleอากาศเมืองไทย ร้อน ได้อีกกกกกก
ตอนนี้อยู่ที่บ้านแล้ว เรื่องราวที่จะมานั่งเล่าๆๆๆๆๆ
ก็มาจากที่ผุดขึ้นในหัวตอนนั่งรถกลับบ้านล่ะมั้ง
ตอนนี้สอบเสดแล้ว จบปี 1 ซักที
กว่าจะทำอะไรให้แล้วเสร็จไปทีละอย่างได้นี่ก็ยากเหมือนกันแฮะ
ทีแรก นึกว่าการใช้ชีวิตจะแบบว่า ง่ายๆ เรื่อยๆ
ตอนนี้ไม่คิดอย่างนั้นแล้วววววว เง้อ
เราเคยคิด ว่าถ้าเราเรียนจบ ได้เป็น หมอ ก็คงจะมีความสุข
แหงล่ะ ใครทำได้ ก็ดี
แล้วจะมีใครบ้างที่รู้ว่า ระหว่างทางเดินนั้น
เราต้องวิ่งมั้ย เราจะล้มบ้างหรือป่าว จะมีผู้ร้ายโผล่มาระหว่างทางมั้ย
แล้วจะมีคนที่เป็นคนดีมาช่วยเราบ้างป่าว
ตอนเด็กๆอ่ะ ไม่ได้คิด มา... เด๋วจะเล่าให้ฟัง
เมื่อก่อน ตอนเด็ก จำได้ว่าน่าจะสมัยประถมนะ
คิดว่า ถ้าเราจบป.6 จากที่รร.อนุบาลร้อยเอ็ดแล้ว
คงจะต่อมัธยมที่โรงเรียนสาธิตขอนแก่น
หรือซักที่ ที่ไม่ใช่โรงเรียนหญิงล้วน แถวบ้าน
เพราะอะไร ก็เพราะว่า ไม่ชอบ ทอม เออนั่นดิ
ทอมแถวบ้านมันเถื่อน อีกอย่างความรู้สึกมัน "ยี้" พอสมควร
แล้วผลเป็นไง ... พอจบป.6 สาธิตขอนแก่นไม่รับเด็กม.1เพิ่ม ซวยดิ
ไปสอบสาธิต มมส. ไม่ติด ได้ที่สำรอง อ้าว กรรม!!!
จ้างให้ก็ไม่เอา ที่สำรองเสียเกียรติกรุ ตอนนั้นคิดแบบนี้
เออ แล้วไง จำใจต้องเรียนที่เดียว โรงเรียนหญิงล้วนอันดับ 1 ในจังหวัด
โรงเรียนสตรีศึกษ า ไปสอบเข้า ผลคือ ได้ที่ 1
ภูมิใจมั้ย อ่า แน่นอน แต่ก็ไม่รุดิ ไม่อยากอยู่ที่นี่
จากนั้นช่วงที่เรียนม.ต้นที่นี่ ก็อยากไปเมืองนอกบ้าง อะไรบ้าง
ที่บ้านไม่ได้มีตังค์ แต่อยากเพิ่มโอกาสให้ตัวเอง
โอกาสที่จะไปเรียนที่ กทม ก็น้อยนิด เพราะไร ไม่มีญาติอยู่ที่นั่น
เลยไม่ได้คิดไรต่อ นอกจาก กุจะต่อม.ปลายที่ ร้อยเอ็ดวิทยาลัย
ก็ต้องสอบได้ ที่ 1 - 3 ถ้าเกินนี้ไป แสดงว่า กูโง่
นี่คือสิ่งที่วางแปลนไว้
พอเอาเข้าจริง มันไม่เป็นอย่างนั้นดิ เราดันสอบได้โควต้าไปเรียนที่เตรียมฯ
ทั้งที่เมื่อก่อน ไม่เคยมีโอกาสที่จะได้ไป
ไม่มีใครสนับสนุนมากนัก
ตอนนั้นไม่คิดไรมาก ไม่ได้คิดว่าจะติดนะ เค้าเอา 3 คน
แปลกดี ดันติด แล้ว ก็ได้ไปเรียนเตรียมฯ
เตรียมไหน เตรียมอุดมเหรอ ---> ใช่ เตรียมอุดมศึกษา
เด็กบ้านนอก ไม่เคยเห็น กรุงเทพฯ วันนึงต้องไปเรียน
ไปใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพฯ
ไม่มีพ่อแม่ ประคับประคองการใช้ชีวิต
แต่มั่นใจ ว่า ตัวเองอยู่ได้
มันไม่ยากหรอก การที่จะอยู่ที่กรุงเทพฯ
เด็ก อายุ 15 ปี ไปเรียนอยู่เตรียม ไกลอกพ่อแม่
ไม่รู้จักใครซักคน แรกๆ ก็ว้าเหว่
ทำไงได้ ด้วยอะไรๆมันค้ำคอไว้ คุณน่าจะรู้
เออ อยู่ได้ กูอยู่ได้
เพราะหวังเพียงว่า เผื่อเราจะติดแพย์ จุฬา รามา ศิริราช กับเค้าบ้าง
คงไม่ไกลไป
ตอนไปสอบคัดห้อง ชั้นก็น้อยใจในชะตาชีวิตนะ
ทำไมไม่บอกกันซักนิดว่าสายไหนอะไรเป็นไง
และแล้ว กุก็เลือก วิทย์คุณภาพ แบบ เดาสุ่มไว้อันดับ 1
ติดดิ เพราะไร คะแนนสูงเชียว ถ้าสอบเข้าตรง
คงติดวิทย์คอม หรือ วิทย์ประยุกต์ไรงี้
เราคะแนนเข้าเตรียม ราวๆที่ 300-400 เลยนะ
ซึ่งมันถือว่า เจ๋ง
ตอนนั้น กูหยิ่ง กูคิดว่า กูเก่ง
และแล้ว กูก็ได้รู้ว่า กูไม่มีไรสู้เค้า โดยเฉพาะ ภาษาอังกฤษ
ไม่มีอะไรในหัวเลย
นี่แหละ การศึกษาไทย ขนาดว่า เราแบบหัวๆของบ้านนอก
พอเข้าเมือง เป็นไง ต้องปรับตัวขนาดหนัก
เห้อ
แรกๆที่เข้าไป ก็เหนื่อยเหมือนกัน
แต่มันก็ไม่ได้ยาก ทุกคนขยัน ทุกคนเรียนเหมือนอยู่มหาลัย
แต่ชั้นไม่ซีเรียส ตอนที่ขยัน เกรดสูงๆอ่ะ ทำได้นะ
แล้วไง ก็ทำได้ เลย ทำตัวเลอะเทอะ
ขาดเรียน ทั้งที่โรงเรียน และ ที่เรียนพิเศษ
อาการหนัก ขั้นโคม่า!!!
พอขึ้นม.5 เลยเริ่มคิดว่า ชั้นคงไม่เหมาะกับหมอ
เหตุผลสารพัด ของเด็กดื้อ
โดยที่เด็กดื้อ ไม่เคยใช้ความดื่อของตัวให้เป็นจุดแข็ง
ถ้ากูคิดได้อย่างวันนี้นะ ก็น่าจะติดกะเค้าเหมือนกันล่ะ
จากนั้น จบม.6มา เริ่ม เอนทรานซ์ (ADMISSION)
ไม่พร้อมอะไรซักอย่าง
ใจนึงก็เหนื่อย ท้อ เล็กๆ แต่ใจนึงก็แอบสู้ทั้งที่ก็รู้ว่ามันสายไป
เอาวะ ดีกว่าไม่สู้
ผลออกมา มีแต่น้ำตา T_T
หมอก็ไม่ติด ทันตะก็ไม่ติด อะไรที่จะเพิ่มคุณภาพชีวิตให้ตัวเองไม่ติด
มหาลัยในกรุงเทพฯ แม่คงให้อยู่ไม่ได้แล้ว
ต้องเลือก เลือก เลือก เภสัช ขอนแก่นให้แม่
เศร้า
ตอนเรียนปี1 เภสัช รู้เรยว่า สภาพจิตใจ ไม่พร้อม
คิดแต่ จะซิ่ว กูซิ่ลแน่ๆ
ใช่
พอเทอม2มา ก็ ดรอปเลยคับ
สอบใหม่อีก
ไม่ติดอีก ที่เลือกไว้ พลาดไป 0.3 %
สงสัยไม่มี วาสนาจะได้เป็น
ปีนี้ เลยติดหมอฟัน ที่มหาลัยเดิม
เลือกที่เดิม เพราะคิดว่าตัวเองอยู่ได้
ความจิงอ่ะ อยากเรียน จุฬา ไม่ก็มหิดล
กูไม่ได้กินเค้าจริงๆ
อีกอย่าง สงสารแม่กะพ่อ ท่านก็แก่แล้ว
ไม่ไหวหรอก ถ้าให้ไปๆกลับๆ กรุงเทพบ่อยๆ
แล้ววันนี้ ก็จบซะที ปี1 DENT29 of KKU
ซะที
ซะที
ซะที
เด๋วจะมาอัพเพิ่ม เรื่องราวในที่แห่งนี้ ลานแดงในฝัน
วันนี้ไปดีกว่า ทำเล็บ / เล็บขบ
mission 3หลังจากที่สอบไปสองตัว และ ตัวนี้ ฟิสิกส์ เป็นตัวที่ 3 แล้ว
เราเลยเรียกว่า ภารกิจพิชิตฝันที่ 3 หุหุ
mission นี้ เราได้ทำให้ผ่านพ้นไปอย่างง่ายดาย
ก็ไม่เชิงหรอก พอดีว่า ตอนมิดเทอม คะแนนเราตกมีนไปแยะ
เราเลยต้องตั้งใจอ่านๆๆๆๆๆ เพื่อ อัพเกรด เพราะไม่อยากได้ D or D+ Anymore
สุดท้าย ผลออกมา ก็โอคับพี่น้อง คือว่า
มันคุ้มกับที่ตั้งใจอ่าน และทำให้รู้ว่าเราไม่ได้ "โง่" อิอิ
เหมือนจะหลงตัวเองเกินไป
แต่ยังไงซะ สรุปได้ง่ายๆว่า ... ฟิสิกส์ ทำได้ ค้าบ c+ up
mission นี้ สวยหรู*
รักเธอ
ประชาสัมพันธ์ ... จะสอนพิเศษ
เราจะสอน สอน maths and physics และทีมงาน
จะทำได้มั้ย ได้สิ เราเชื่อ
และคุณก็ต้องเชื่อ !!!
 This pic comes from board dektriam.net
I miss TU so much
someday I will be back.
แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนยังเวียนวน
คือความรักศักดิ์ตนทุกสมัย
ได้ชื่อว่า "ต.อ."ย่อมพอใจ
พระเกี่ยวน้อยยิ่งใหญ่ตลอดกาล
ปัจฉิมscript*
ขอบคุณพ่อกะแม่ ที่ให้หนูเกิดมาและยืนอยู่บนโลก จนวันนี้
ขอบคุณแม่ที่โทรมา อวยพรให้โชคดีแต่เช้า
ขอบคุณที่รักที่คอยเป็นห่วงเป็นใย และให้กำลังใจตลอดเวลา
คิดถึงป๊ะป๋า อยู่ไกลกันจังเรยเรา
ขอบคุณเพื่อน(เอ้)ที่ทำให้เราต้องจำให้ได้ว่า การเรียนต้อง อดทน
ขอบคุณ แก่นทองแมนชั่นที่สนับสนุน โต๊ะและบริเวณอ่านหนังสือ ที่เพอร์เฟกต์สุดๆในย่านนี้
ขอบคุณวันเวลาที่ทำให้เราอ่านหนังสือทัน
สุดท้ายต้องติดตามชมกันต่อไป...
ว่า next week หมูน้อยตัวนี้จะเอาชนะ mission 4,5,6 and 7. ได้หรือไม่
-mission 4 ~ Information Literacy Skill
On Monday 23 Feb, 2009.
เวลา 13.00-16.00
วิชานี้ยังไม่แตะแม้แต่น้อย
อ่านล้วนๆ วิชาบรรณารักษ์ค่ะ
เหนือสิ่งอื่นใดที่อยากรู้ คือ ... หมอฟันเรียนไปทำไม??
-mission 5 ~ Micro Anatomy
On Tuesday 24 Feb, 2009.
สอบทั้งเช้า-บ่าย คือมันมีทั้ง lecture และ labกริ๊ง
หรือที่รู้จักกันในนาม Histology นั่นเอง
จะเริ่มอ่านๆๆๆ ฟิตๆๆ เพราะ สอบเช้าบ่าย
-mission 6 ~ Gross Anatomy
On Friday 27 Feb, 2009.
สอบทั้งเช้าบ่ายเหมือนกัน กับไมโคร
ขอร้อง อาจารย์ใหญ่ช่วยหนูด้วยนะคะ สาธุ!!!
อ่านบ้าง อะไรบ้าง
ที่สำคัญ ยังไม่แม่น ยังไม่ทวน เห้อ อนาถจิต!!
The last mission is Psychology.
It's chilly (- -')
ไม่หรอกมั้ง ยังไงซะ ก็อยากได้ A ตัวนี้อ่า
สู้ต่อไป ==> Fight ทุกตัวเหอะ
 หน้าโทรมมากกกก -*-สอบไฟนอลอีกแล้วเทศกาลสอบ สอบ สอบ อีกแล้วครับท่าน
สอบคราวนี้ จะสิ้นสุดปี 1 เต็มๆซะที หลังจากที่เอาเวลาปีที่แล้วไปนอนตีพุงเฉยๆ
สิ้นเทอมนี้ สอบเสดก็คงจะจบปี 1 กะเค้าแล้ว
เพื่อนๆเค้าจะขึ้นปี 3 แต่ชั้น เพิ่งจะขึ้นปี 2
เอาน่า สู้ต่อไป หมูน้อย
finalนี้สอบไรบ้าง
อยากรู้ใช่มั้ย อิอิ เค้าคงไม่อยากมั้ง แต่จะยัดเยียด เพราะตอนนี้เครียดโคดดดด
ตัวแรก สอบไปแล้ว วันพุธที่ 11 กพ คือ Introduction to Nanotechnology
วิชานี้เรียนแล้วเครียด (แค่ในคาบนะ ก็เครียดจะตายแล้ว)
แต่เค้าบอกว่า เซฟๆ เซฟไรไม่รู้เหมือนกันว่ะ เค้าบอกSAVE A
เราก็เลยลงลองดู อิอิ ได้มาก็ดี ไม่ได้ก็ซวยไป
คือ อาจารย์ผู้สอนอ่ะ ยื่นคำขาดว่า
"ถ้าเรียนวิชานี้แล้วไม่ได้เอ ก็ ไปตายซะ" ซะงั้นนนน
ถ้าเราไม่ได้คงต้องไปตายจริงๆ แซดเลยทีเดียว
ข้อสอบก็โคดยาก แต่เห็นเพื่อนเราที่เค้าลงกัน ดูชิลล
บอกว่า ข้อสอบยาก มั่วทุกข้อ แต่ save อย่างว่า
เราเรียน เราลง เพื่อสิ่งเดียว เกรด เอ งามๆ จ๊วบบบ
ตัวถัดมาที่เพิ่งสอบไปเมื่อวานนี้เองค่ะ
วันจันทร์ที่ 16 กพ 2552 มันคือวิชา English for Health Sciences
วิชานี้ เรียนรู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่อง คะแนนก็ออกมาเท่าๆเดิม
แถมปีนี้ คะแนนmidtermไม่ดีอีกต่างหากนะ
ทำไงดี แต่เราก็ fight Final สุดชีวิต
อยากได้ A กะเค้าบ้าง แต่ สงสัย หวังแค่ B+ enough !!!
ข้อสอบแอบยาก แต่ก็feel chill แอบทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
สรุป ==> เหมือนเดิมแหละ saddd
ตัวต่อไปที่เราจะสอบในวันศุกร์นี้ที่ 20 กพ 52
คือ วิชาสุดหิน for me
ทั้งที่เมื่อก่อน ปีที่แล้ว กูรองTop และ Get A
เทอมที่แล้ว เจือกได้ D+ ซวยยยยไป
อาจารย์ท่านไม่ได้สุ่ม แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้แค่นี้
แซดดยังไม่หายเลยนะ เทอมนี้ คะแนนมิดเทอมตกมีน!!!
เซง อะเกน เป็นไงล่ะ ไม่ใส่ใจ ประมาทนัก
แต่finalก็fight สุดๆ
เด๋วจะทำโจทย์อีกรอบก่อนที่จะสอบ
เอาไว้วันพฤหัส ละกันเนอะ กริ๊บบบบบ
เทอมนี้ หวัง C+ ถ้าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ซวย
อย่าให้ ชั้นรับประทาน D อีกเลย ไม่อร่อยนะคะ
สาธุ C+ ขึ้น กูต้องทำข้อสอบได้ เชื่อดิ
ตัวถัดๆไป ยังไม่แตะ
อีกอย่าง Gross กะ Histo ยังไม่แตะ
ยังไม่จบครบดังใจหวัง
เนี่ยตั้งใจว่า มาอัพๆๆๆไว้ แล้วจะไปอ่านต่อ
เอาให้ได้ อย่างต่ำB+นะ
Fight fight หน่อยที่รัก
ชั้นอยากเกรดสูงๆๆๆๆๆ อยากได้เกียรตินิยมกะเค้าบ้าง
เห้อ อย่าเพิ่งท้อ
จำไว้ !!!
เอ้ยังบอกเล้ยยยย ว่า "อดทนเอา ได้เรียนถึงขั้นนี้แล้ว"
สู้สู้นะที่รัก
m u a h +++
 รูปสมัยยังเอ๊าะๆบัด นาว...
 คนอย่างชั้น เป็นแค่คนธรรมดาๆ ที่มีความฝัน
think thought thought*เพิ่งเขียนเพจสุดท้ายหลังจากที่ทำละครเวทีคณะเสร็จ
ตอนนั้นเลยเซงๆ เบื่อๆหลายเรื่อง
วันนี้ยิ่งกว่านะ เหลืออีกไม่กี่วันก็จะสอบไฟนอลแล้ว
ปี1ของที่นี่กำลังจะผ่านไป ใช่ผ่านไป
ผ่านอย่างไร้คุณค่า เสียเวลาที่ซิ่ลจริงๆ
คนอื่นๆบางส่วนก็คงมองว่าดี ที่ติด และได้เรียนที่นี่
ทั้งที่ยังไม่เคยได้สัมผัส สังคม และสิ่งแวดล้อมอะไรเลย
ชั้นเคยคิดว่า ที่นี่มันคงจะทำให้ชั้นมีความสุขได้
ไม่มากก็น้อย
ชั้นคงไม่ต้องคิดจะซิ่ลในหัวอีก
เวลาผ่านไป
คิด ยังคิดเหมือนเดิมทุกวัน
แต่เหตุผลไม่เหมือนครั้งก่อน
เหตุผลครั้งนี้ มันไร้สาระ ปัญญาอ่อน
ทางออกที่ดีที่สุดคือ ปลอบใจตัวเอง
รีบเรียนให้จบ เนียนๆอยู่ไปเหอะ
อะไรที่มันฝืนมากๆ ก็ไม่ต้องทำ
คนทุกคนมันขีดจำกัดในตัวเอง
ชั้นให้ความสำคัญกับหัวใจตัวเอง และใครๆเสมอ
เพราะชั้นรู้สึกว่า ถ้าหัวใจไม่ยิ้ม แล้วเราจะยิ้มได้อย่างไร
ยิ้มแต่ปาก หน้าไม่ยิ้ม
ยิ้มแต่หน้า ใจไม่ยิ้ม
อาการเหล่านี้มักจะเกิดจาก การที่หัวใจไม่สุข
ตอนนี้ชั้นsadนัก กับเรื่องที่ว่า ที่ฝันแล้วทำไม่ได้
ความฝันอันมากมายหลากหลาย
แต่กลับทำไม่ได้ซักอย่าง
ทำไมชั้นไม่สามารถdesignชีวิตตัวเองได้นะ
วันนึงถ้าชั้นมีลูกหลาน(ยังคิดว่าจะมีนะ)คงอยากให้เค้าเลือกทำอะไรๆเอง
โดยเค้าคงจะยอมรับได้ ถ้าวันนึง มันพลาดพลั้ง
แล้วมีชั้นคอยเป็นbackรองรับเค้าตลอดเวลา
ใช่ ชั้นอยากให้พ่อแม่เป็นอย่างนั้น แต่มันเป็นไปไม่ได้
มันไม่ใช่ความผิดพ่อแม่ เพราะทุกสิ่งที่พ่อแม่ยื่นให้ชั้น
มันดีที่สุดแล้ว โดยเฉพาะ สิ่งที่เรียกว่า ความรัก*
ความรัก ความฝัน มันไปด้วยกันไม่ได้
เมื่อวันนึงคนเราต้องเลือกที่จะทำอะไรๆ
ไม่มีใครทำอะไรๆได้พร้อมๆกัน
ถึงทำได้ มันก็ประสิทธิภาพต่ำ อ่านะ
วันนึง ชั้นคงจะได้รับ รางวัลแห่งชีวิต
ชั้นคงจะได้ทำความฝันซักอย่างให้มันสำเร็จ
ก่อนที่ชีวิตชั้นจะสูญสลาย ตราบชั่วกาลนิรันดร์
รักคุณพ่อคุณแม่
รักน้องชาย และญาติมิตร
รักเพื่อนพ้อง กลุ่มนั้น และ คนสนิท
รักผู้ชายคนนี้
รักทุกคน
โชคดีทุกวันนะคะ
ขอให้โลกสงบสุข
ขอให้ทุกคนสุขใจ สมหวังทุกสิ่ง
รวมทั้ง ชั้นด้วยคน
  ขาดการติดต่อHNY 2009 ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเดตอะไรๆในชีวิต ไม่ใช่สิ จะว่าไปมันมีเยอะแยะ จนไม่ได้มาเขียนย้ำความทรงจำไว้กะตัวเองมากกว่ามั้ง ตอนนี้อยากเขียนอะไรๆมากมายเต็มไปหมด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มที่ตรงไหน อยากอัพทุกๆเรือง ค่อยๆแยกทีละtopicละกันเนอะ 1. ขอนแก่น หนาวมาก พระเจ้า!!! หนาวจริงๆนะ คือไม่รุแระว่าตอนนี้มันอุณหภูมิซักเท่าไหร่ ตื่นมาก็หนาวมาก อยู่ในห้องก็หนาว นอนมุดผ้าห่มก็หนาว หนาวทุกอิริยาบถ แล้วยังต้องอยู่คณะดึกดื่น หนาวได้อีก 2. แจ่วบอง กับ ฟองดูว์ เดอะมิวสิกเคิล
ก่อนที่จะได้เข้ามาทำงานเป็นฝ่าย เป็นตัวเป็นตนกับเค้านั้น ชั้นแอนตี้มาก ไม่อยากทำ เพราะรู้สึกว่า อ่าวววไมวะเรียนก็หนักแล้วยังจะหาเรื่องทำกิจกรรมอีก แต่พอมาทำจริงๆ เออ ดีเหมือนกันนะ คนอื่นไม่ทำไม่รุ แต่ให้ชั้นนำ ก็ไม่ไหว ใจนึงก็รักกิจกรรม อีกใจก็รักสบาย อีกเสี้ยวใจเล็กๆ ก็รักเรียน (เง่อ ยังจะเอา!) เอาเป็นว่า เป็นละครเวทีที่คุ้มตังค์มากๆ ถ้าได้ดูแล้วจะรู้สึก อิ่ม!! บัตรแค่ 69 บาทเนอะ แต่มีละครเวทีแจ่มๆมาให้ดูถึงท้องถิ่น บรรยากาศลมหนาวอันแสนโรแมนติก หนาวเล็กๆ ถึง หนาวมั่กมาก วันมาดูอย่าลืมเอาหมวก เสื้อหนาวอุ่นๆ ผ้าห่ม ถุงมือถุงเท้า มากันด้วยน้า 3. ความรัก
จะเรียกว่าความรักได้มั้ย เมื่อตอนนี้คนที่เราคบอยู่นั้น มันไม่ค่อยจะตรงใจเท่าไหร่ เราไม่เด็ดขาดพอที่จะเลิก เราไม่กล้าพอที่จะให้เค้าเปลี่ยนเพื่อเรา ตอนแรก เรานึกว่าเราหัวสูง หลงตัวเอง เราเปลี่ยนตัวเองมาลองคบกะเค้าดู แต่มันเริ่มยาก ยาก ยากขึ้นทุกที เค้าดูติดดินมาก มากจริงๆ จนชั้นเริ่มรุสึกว่า มันไม่ใช่ ชั้นรุสึกว่าเค้าเอาแต่ใจ ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกๆอย่าง ชั้นเริ่มรุสึกไม่ค่อยดีกะหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ชั้นไม่สามารถโมโหร้าย หรือ อารมณ์เสียใส่เค้าได้เรย ทั้งที่ชั้นคิดว่า เวลาที่เราอยู่ในmoodนั้น เราน่าจะได้ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรืออะไรตลกๆ ที่ทำให้เรา ยิ้มออก แล้วไม่ตะคอก ขึ้นเสียงใส่เค้า ชั้นสับสนจัง ปล* ก็แค่อยากมีคนมาตามใจ นี่นา อิอิ
4. เพ้อเจ้อ
ความฝัน ความจริง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ความฝันกับความจริงมันต้องไกลกันมากมายขนาดนั้น แต่ก็แอบยอมรับว่ามันยากที่จะเปลี่ยนแปลง อยากอยู่บนฟ้า อยากอยู่อย่างสุขสงบ อยากเรียนจบ ทำงานเงินเดือนเยอะๆ อยากไปเที่ยว อยาก อยาก อยาก แต่ความอยากของเรา กับ เค้า ไม่ตรงกัน
เห้อ ปวดใจ  เปิดศักราชนานแล้วนะที่ไม่ได้แวะมาเขียนที่นี่ บ้านแห่งนี้บ้านแห่งความสุข
นี่ก็ผ่านพ้นการดรอป การสอบแอดมิชชั่นรอบที่สองแล้ว
ผลสอบก็เป็นไปตามคาดไว้ แม้จะไม่ได้อย่างที่ใจหวังมากมาย
ใจหวังไว้สูงไป รู้ว่าตัวเองทำได้แต่สิ่งที่ซ้อมมามันไม่เพียงพอ
หรือถ้าคิด ถ้ามองในอีกมุมนึง เราไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้
และแล้วชั้นก็ได้รู้ว่า ชั้นเกิดมาเพื่อ "ฟัน" 55+
วันที่ประกาศผลสอบแล้ว ฟีลลิ่งที่ได้ คณะทันตแพทยศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น นี่รู้สึกดีเป็นบ้าเลย
คือทั้งชีวิตของชั้น ไม่ต้องลำบากแล้ว
หนักหน่อย เหนื่อยหน่อย แต่ก็อดทนสู้มันไปน่า เอาวะ หมอฟัน
เปิดเทอม เข้าสู่การเป็นเฟรชชี่เทียม คือ แบบว่าชั้นรู้ว่าอะไรๆต้องตามstepนี้
อย่างว่า อายุกูมันพี่หม่ออ่ะ วะว๊ะว๊าย คือ dent ไม่มีพี่หม่อ โอ้ววววววว โน
อืม จะครบรอบปีที่เค้าว่ากันว่า บรรลุนิติภาวะ แล้ว
เดือนนี้เอง 20 กรกฎาคม 2551 ---> 20 ปีบริบูรณ์
ใกล้สอบตามเคยสินะ วันพระอีกต่างหาก 55+
มาเล่าถึงการเข้าสู่คณะอันแสนอบอุ่น คนน้อยนิด เหอะๆๆ
ชั้นปีของเรามีเพียง78ชีวิตเท่านั้น ที่ต้องร่วมกัน ช่วยกันฟันฝ่าอะไรๆไปด้วยกัน
สายรหัส 83 มีพี่รหัสสายตรงที่ต้องดูแลเกรงอ๊กเกรงใจ๋ คือ พี่นิดหนึ่ง
นิดหนึ่งเป็นเด็กขอนแก่นวิทย์อ่ะ แล้วยังเกิดปี2532อีกนะ
ให้ตายสิ พี่รหัส เด็กกว่าชั้นอีกแหะ หน้าก็เด็กตัวก็เล็ก เห้อ น่ารักน๊า
แล้วยังมี พี่เอ็ม ปี3 เด็กอยุธยา โหวววว มาไกลเหลือเกิน
นอกจากนี้ ชั้นยังมีสายเทค สายโค คือ สาย03 53 83 102
เท่าที่รู้ก็มีดังนี้
ปี1 03-บิ๊ก, 53-ฝน, 83-ปุ๊กลิก
ปี2 03-กุลนันต์(เหลือเชื่อจริงๆ), 53-มะรุอ่า, 83-นิดหนึ่ง, 102-พี่หมี
ปี3 53-พี่เบลล์, 83-พี่เอ็ม
ปี4 03-พี่ต่าย, 53-พี่ฮะโหน่ง
ปี5 พี่ตาล พี่อิ๋ง ***คือชั้นไม่เคยเห็นหน้าพี่แกเล้ย ก็นะมีอายุนิดนึง
ปี6 พี่มะเหมี่ยว
พี่บัณฑิต พี่โป๊ย
ฮู้วววว คนน้อยได้ใจ
เพื่อนชั้นบางคนได้คนรวมทั้งสายประมาณ20กว่าชีวิต เหอๆๆ เยอะไปไหน
DENT IS TRY
เราคือหมอฟัน
เห็นพี่ๆบอกกันมาว่า เรียนเดนท์ต้องอด ต้องทน บางอย่างเราชอบ บางอย่างก็ไม่
เหนื่อยหน่อยนะ สู้ไว้ Fight For Dent อ่า
ทั้งที่ชั้นเป็นคนที่รักกิจกรรม แต่ชั้นกลับไม่อยากทำ เพราะอะไรน๊า
ทั้งที่ชั้นเป็นคนตรงๆ แต่ชั้นก็ยังไม่ค่อยกล้าพูด กล้าชม ด่า ใครๆ
ทั้งที่ชั้นเป็นคนเปิดเผย แต่ชั้นกลับต้องปิดบังหลายสิ่งอย่างที่เป็นชั้น
ทำไมกันนะ อยากรู้ๆ
จบไปประเด็นนั้น
นอกจากนั้น ปุ๊กลิกยังได้เป็นเหรัญญิกชั้นปี สมัยที่1
ทำงานโคกับ ยัยมิ้นท์ เพื่อนสาวหมวย ที่ซิ่วจาก วิดยาจุฬา
เธอเป็นเด็กเชียงราย ชั้นว่าเธอคุยง่าย เข้ากันได้ค่อนข้างดีทีเดียว
บ้าบอพอกัน เราติ๊งต๊อง หรือ แกกันแน่วะ ไม่แน่ใจเหอๆ
สุดท้ายแล้ว
คงจะต้องรีบไปอาบน้ำ ไปอ่านหนังสือห้องสมุดกลางดีก่า ใกล้สอบเหลือเกิน
ต้องเอาตังค์ไปให้พัฒน์ แล้วก็อะไรๆ+++
เยอะแยะ
รอกินข้าวกับที่รัก เออนี่ มะคืนนี้ทะเลาะกัน บ๊องป่ะ
คือไม่รู้อ่ะ จำไม่ได้แล้ว ไม่อยากจำ ระบายมันออกไปหมด เขียนๆๆๆๆเยอะเชียว
ยังไงก็รักเธอ พี่โอม
ผู้ชายใจร้อน ชั้นไม่ค่อยเข้าใจเธอจริงๆ แต่ก็กำลังเรียน กำลังรู้ว่าชีวิตเราเอาไงดี
ฉันไม่สัญญาว่าฉันจะรักเธอได้ตลอดไป
แต่สุดท้าย จะรักให้ดีที่สุด
ปล++
คณะนี้เรียบร้อยเชียว ชั้นเสิร์ชหาเพื่อนที่แอบแรงแอบเปรี้ยวนี่ไม่มีเลยจริงๆ
เหงาเหมือนกัน
ชั้นคิดถึงเพื่อนที่เตรียมอ่ะ อยากไปเฟรชชี่เดนท์เหมือนกันนะ แต่เหอๆ
ชั้นคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อ แม่ คิดถึงน้องชายตัวดี ได้ข่าวมาว่ามันแขนหัก สงสารอ่า
ชั้นคิดถึงวันเก่า เพื่อนที่ผ่านมาในชีวิต พวกเธอทั้งหลายไม่ได้ผ่านไป แต่ยังอยู่ในใจเสมอ
รักทุกคนค่ะ
ช่วยรักษาโลกใบน้อยด้วยนะ โลกร้อนเหลือหลาย
save da world*
I love PEACE. New Designedไม่ได้อัพบลอกนี้ซะนาน
เปลี่ยนสไตล์ซะ
.....
...
.
มาในแนว Burberry
สวยชิมิ๊
ไม่คิดเล้ยว่าจะทำได้
555+
ไปดีก่า
ยังอ่านหนังสือไม่จบ
แล้วจะมาเขียนให้อ่านใหม่นะ
อันไตเติ้ล บลา บลา บลา ...ได้เวลาทัวร์สเปสแล้ว ตอนนี้อยู่กับตัวเอง อยู่กับความจิง และอยู่กับสิ่งที่หวัง
ไม่ได้อัพสเปสตั้งนาน ขออัพเรื่องราวให้อัพเดตอินเทรนด์หน่อย
เรื่องแรกสุด ; ไปตัดผมมาแว้วว...ซอยซะ
โหย ตกใจอยู่เหมือนกันว่าช่างกล้าลองช่างใหม่
เอาเหอะน่า เราไม่ค่อยมีโอกาสไปตัดกะพี่ปลา
แต่ก้อคิดถึงเจ๊อยู่เหมือนกัน เด๋วไว้จะไปทำไรใหม่ๆด้วยละกาน
เรื่องสอง ; ลงประชามติ
จ้า 19สิงหาคมนี้ ใครอายุถึงแล้วก็อย่าลืมไปออกเสียง
รับ/ไม่รับ ร่างรัฐธรรมนูญนะ ส่วนตัวเราคง
เอาไว้ตัดสินใจครั้งสุดท้ายก่อนกา x อ่ะ
เรื่องสาม ; fossil mode
เข้าสู่วงจรชีวิตการซิ่วที่จิงจังมากขึ้นแล้วล่ะ
จะพลาดอีกไม่ได้แล้ว เราตั้งใจมากด้วย
ไม่มีท้อเด็ดขาด ตอนนี้พยายามยับยั้งชั่งใจอยู่
อยากพิสูจน์ตัวเองให้คนได้รู้เหมือนกัน ว่า ... ข้านี่แหละเจ๋ง 55+
เรื่องสี่ ; miss u my friends
คิดถึงเพื่อนๆมากมาย ทุกคนเลย เริ่มเลยละกัน
เกด ~ กรุต้องขอโทดจิงๆ นัดไม่เป็นนัดเลย ช้ะ แต่คือมันพายุเข้าเว่ย
กุก้อไม่อยากให้เมิงมาแล้วลำบากไง ตังค์ก้อไม่มีเลี้ยงเพื่อน
เอาไว้เด๋วกุไปหาพวกเมิงน่าจะเวิร์กก่า เคป่ะ
มิ้ง ~ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลยว่ะเพื่อนที่น่ารักที่สุด กุรู้ว่าเมิงมีไรจะบอกกุ
อาจจะเป็นเรื่องเรื่อยเปื่อยเหมือนครั้งก่อนๆที่เมิงเล่า แต่
กุก้อจะโทรไปเมื่อมันมีสัญญาณโทรสับละกานนะ
ตอนนี้อยู่บ้านแม่งอัพสัญญาณจัด โคดเครียดเหอะ
คิดเถิงเมิงมากมายว่ะ
อิปุ๊ก ~ กุก้อไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมพอพิมพ์ชื่อแกทีไร
มันต้องมีอิ-นำหน้า เหอะๆ ไปคิดเอาเองนะ
ปุ๊ก เราขอร้อง คือแกอย่าจับจดเหอะ เอาซักอย่างได้ป่ะ
สัตวก้อเอาเลย ทำไรก้ได้ แต่ใช้หัวใจทำโอเคป่ะ
ถ้าเมิงปวดหัวเมื่อไหร่โทรมาหากุ กุจาให้คำแนะนำ
ตาล ~ บุคคลผู้นี้กำลังจะหายจากสารระบบของเพื่อนๆเรา
แทบจะไม่ได้คุยกันเลยเหอะ เกดบอกแกเรียนหนักมาก
เอาเหอะๆ เป็นห่วงอยู่ตั้งใจเว่ย แล้วว่างๆจะไปเยี่ยมเยือนนะ
นุช ~ sheก้อเป็นหนึ่งในบุคคลที่เข้าร่วมขบวนการการซิ่ว
555+ แล้วก้ตั้งใจนะ เมิงรู้แล้วนี่ว่าผิดตรงไหน เช่นกัน สู้เว่ยเพื่อน
ตั้งแต่วันที่กุอกหักกุก้อยังไม่เติมเงินเลย
เพราะเดือนนั้นกุใช้เยอะมาก เอาไว้เปลี่ยนเบอร์เมื่อไหร่
หรือคิดถึงมากๆแล้วจะโทรไปคุยด้วยนะจ๊ะ
บิว ~ ขอพูดถึงเป็นคนสุดท้าย เพราะคนนี้เค้าเพิ่งมาเป็นเพื่อนเราเอง
ยังไม่สนิทใจนัก พูดตรงๆเลย บอกได้ประโยคเดียวเช่นกัน
เหมือนเดิม แต่ ไม่เหมือนเดิม เอาเป็นว่า คิดถึงเหมือนกัน
สารละลายความเป็นเพื่อนที่วันหนึ่งมันเคยลงตัว
เคยอิ่มตัว เคยระเบิด เคยใส เคยขุ่น เคยเย็น เคยร้อน
และเคยเป็นสารละลายเนื้อเดียวที่ไม่มีที่ติ
ตอนนี้มันยังเป็นสารละลายอยู่ ขอให้เป็นต่อไปจ้ะ
อ่านะ ยังไงก้อรัก รักพวกแกทุกคน คิดถึงเสมอ
อยากเจอหน้า คำว่ารัก กุให้เมิงไม่ได้ทุกเวลา
แต่กุรุสึกอยู่ตลอดว่า กุรักพวกเมิง เหอะ
ไงล่ะซึ้งป่ะ จากใจเว่ย
เรื่องห้า ; คำคม
คำคมวันนี้ ~ จะทำอะไรให้ดี ให้ใช้หัวใจทำ อย่ากลัวก่อนที่จะทำ เพราะมันจะทำได้ไม่ดี
เก๋ป่ะล่ะ
ยิ้มน้อย ^_^ ยิ้มใหญ่ ^_____^
อิ่มเอมใจ มีความสุขจัง กึงแม้จะทุกข์อยู่บ้าง บางอารมณ์น่า
ก่อนสอบ...ก่อนสอบแล้วล่ะ อีกไม่กี่วันก้อจะสอบแล้ว
วันนี้มาเล่นเน็ตเพื่อ อยากจะรู้ว่าคนคนนั้นเค้าจะเม้นในสเปสเราว่ายังไง
...
.....
.......
แล้วมันก็.....
ไม่มีไร อ่าแน่นอน**
อุตส่าห์สละเงินกินข้าวมาเล่นเน็ตเชียวนะ
ปล่อยให่ลุ้นแทบแย่ บิวนะบิว
ยังไงก็ดีใจ
อยากได้ของขวัญเหมือนในฝันจะได้มั้ย 55+
----------------------------------------------
ตอนนี้ชักเริ่มแน่ใจว่าจะซิ่ว อย่างจิงจัง
เพราะมี 1 แรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ คือ ความสำนึกผิดของตัวข้าพเจ้า
อย่างไรก็ตาม ต้องเสียเงินค่าเสียหายถึง 50000 บาท เลยทีเดียว
เสียดายตังค์ เสียดายช่วงเวลาดีดีที่มีเพื่อนอย่างคนเหล่านี้
แต่ก็นะ เราไม่ได้พอใจในจุดนี้ เราไม่อยากยืนอยู่ ณ ที่ตำแหน่งนี้
ไม่อยากหลอกตัวเอง ไม่อยากปลอบใจตัวเองไปวันๆ
เพียงเพราะต้องกลบเกลื่อนความผิดพลาดครั้งนั้น ที่เราต้องทำให้คนที่เรารักเสียความรู้สึก
หลายคนที่รักเราเค้าผิดหวังในตัวเรา บัดนี้ ถึงเวลาแล้ว
ถ้าข้าพเจ้าจะซิ่วขึ้นมา มันก็ต้องได้ จิงมั้ย ได้ในสิ่งที่อยากทำ อยากเป็น อยากมี (^_^)
**โพสต์ สคริป**
- อยากให้อะไรดีดีรีบผ่านเข้ามาในชีวิตจังเนอะ
- 19 ปี : ชั้น จะ บิน สู่ ที่ สูง แล้ว ล่ะ
- จะจำเธอไปในแบบนี้
- หัวใจไม่เคยจำกับคำว่าเจ็บ
- ขอโทษที่ทำร้ายเธอ
- รัก พ่อ รัก แม่ นะคะ + รัก เธอ รัก ฉัน ด้วย
- อยากให้ความฝันวันนั้นเป็นจริงขึ้นมาก็ดีสินะ 2วันแล้วที่มีเธอในความฝันของฉัน ทั้งที่ไม่ค่อยจะฝันถึงมาก่อน
- รักเพื่อนๆ TU67 + เกด มิ้ง ปุ๊ก ตาล
- รักเพื่อนๆ Rx26 * KKU
- รักสายรหัส 173 * พี่บอม'22 พี่บุ๋มบิ๋ม'23 พี่เก้'24 + พี่ๆสายเทคทุกๆคน พี่นุ่น พี่นนท์ พี่ ปลา พี่อีฟ พี่... เยอะจัง จำไม่หมด
- แม้จะไม่born to be แต่ก้อ want to be นะ
- พระเกี้ยวน้อย ยิ่งใหญ่ ตลอดกาล
- ทำไมกรุมีปอลอ*เยอะจังฟระ Happy Birthday to me // myself*MODE * ALonE
HAPPY BIRTHDAY TO _ Gu
วันนี้น่าจะเป็นวันที่น่าดีใจนะ ที่ ครบแล้ว 19 ปีของช้าน
แม่โทรมาเตือนตั้งแต่มะคืนว่าให้อ่านหนังสือ ให้ไปทำบุญ
ให้รู้ว่าแม่เลี้ยงเธอมา 19 ปีแล้วนะคะ ... ลูก
และแล้วปุ๊กลิกก้อตื่นสาย เป็นเพราะ นอนดึก ฮับ
ความจิงก้อตื่นแล้วนะ แต่มันไม่สามารถฝืนตัวเองไปได้อ่า เห้อ...แอบเซง
จนกระทั้ง เซงยิ่งกว่า หลับยาวจนเข้าไบโอคาบเช้าไม่ทัน ชิ๊ชะ เซงป่ะล่ะ
เอาเหอะ ไหนๆก็เป็นวันดีดีในชีวิตแล้ว แม่ว่า...
วันนี้จะเป็นปีแรกที่ว่างเปล่า ไร้เงาเธอข้างกาย
วันนี้ไม่มีเลยซักคนที่แฮปกุ (แอบน้อยใจนะ) หรือว่ามันเช้าไปวะ
วันนี้คาดหวังอะไรหลายๆอย่างแต่มันก็ไม่มีทางแล้วล่ะ
เรารู้สึกว่า เราเพ้อเจ้ออ่ะ เมื่อไหร่นะ ปุ๊กลิกจะได้ชุ่มฉ่ำหัวใจอีก
เมื่อไหร่นะ ที่ปุ๊กลิก จะได้มีความสุขในทุกๆวัน
ง่า T_T คิดแล้วเศร้า เอาแค่ วันนี้เราต้องโตขึ้นอีกแล้ว
ต้องทำอะไรๆให้ใครเข้าเห็นในตัวเราว่าเราทำได้
อืมมม... เริ่มคิดแล้วสิ กรุจะซิ่ลดีมั้ย
แต่ลองถามตัวเองดูว่า จะซิ่ลเพื่อไร
เพื่อตัวเอง เพื่อแม่ หรือเพื่อ... ยังไม่รู้เลย
เมื่อไหร่นะที่เราจะคิดได้ รำคาญตัวเองใจ
ประกาศให้ทุกคนที่ผ่านมาในสเปสของข้าพเจ้ารู้ว่า
วันนี้ เราโดดเดี่ยวจังเลย หัวใจเปราะบางมาก รู้สึกแย่ทุกวันเลย
อยากจะมีความสุข พร้อมๆกับการที่โตขึ้นในทุกๆวัน
อยากทำอะไรๆได้ โดยที่มันไม่ต้องเพอร์เฟคในสายตาใคร แต่เก๋ในสายตาเรา
อยากจะมีใคร ใครซักคนนึง
ที่เมื่อไหร่ คิดถึงก็โทรมาหา ก่อนจะนอนทุก ๆ คืน ก็ยังมีข้อความมา ให้ทุกคืน ได้ชื่นใจ * เป่าเทียนกัน ทุกวันเกิด 14 กุมภาฯ ก็ต้องมีดอกไม้ เอื้อมมือมาคอยแตะตัว ห่วงฉันเมื่อไม่สบาย จะไปไหนก็คอยเป็นห่วงทุกครั้ง ** และใครคนนั้น จะมีรึเปล่า หนึ่งคนที่แสนดี และหากว่ามี จะเป็นเธอได้ไหม ที่ต้องการคนอย่างฉันใกล้ ๆ หนึ่งคนที่รู้ใจ อยากให้เขานั้นเป็นเธอ อยากให้เป็นเธอ ที่ฉันรออยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นไปได้ไหม แต่ได้มีรูปถ่ายเธอ กับฉัน คู่กันซักใบ ก็คงทำให้ฉันนอนหลับฝันดี (ซ้ำ **, Solo, *, **) หนึ่งคนที่รู้ใจ อยากให้เป็นเธอ.....ได้ไหม เมื่อก่อนอ่าเคยมี คนอย่างในเพลงนี้ แต่ตอนนี้เค้าไปแล้ว เดินไปจากเราแล้วT_T
ตอนนี้ทำใจได้มากขึ้นแล้วล่ะพี่น้อง แต่เมื่อวานนี้อ่ะ ที่ไปด๔คอนเสิดโต๋ พอโต๋ร้องเพลง อะไรก้อได้
น้ำตาข้าพเจ้าก็พรั่งพรูเลยทีเดียว เอาเหอะๆ ฝากไว้สิ่งสุดท้าย เพลงอะไรก็ได้ เค้าให้บิวนะ เมื่อรักคือความเข้าใจ ชั้นจึงต้องเข้าใจในเธอผิดไหม 060407 - 01:33
ผิดไหม ที่เค้ายังรักตัวเองอยู่มากจิงๆ ส่งเมล์นี้มาไม่ได้เรียกร้องความสนใจเพราะมันคงไม่ได้ แต่ส่งมันมาเพื่ออยากบอกว่า... มันนานเท่าไหร่แล้ว ที่เราไม่เหมือนเดิมกัน มันเป็นเพราะเราไม่ได้รักกัน เธอไม่ได้รักฉัน หรือ ฉันไม่ได้รักเธอ มันนานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีเมสเสจดีดี จากคนคนนึงไม่ว่าจะมีหรือไม่มีโอกาสอะไร เค้าก็จะไม่ลืมเรา มันนานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้ใส่ใจกัน มันนานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้นอนกอดกัน เธอให้หนุนแขน แล้วก้อกอดกันกลมเชียว มันนานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้กัดกัน ทุบตีกอดรัดฟัดเหวี่ยงหรือมีช่วงเวลาดีดี มันนานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่เหมือนเดิม ทั้งที่เธอก็เหมือนเดิมกะคนอื่น แล้วชั้นเป็นแค่คนรุจักหรือไร มันนานเท่าไหร่แล้วที่เธอเฉยชา ถ้าชั้นไม่ได้มีค่าพอที่เธอจะรักหรือรุสึกดีดีอะไรอีกต่อไป ก็จงเดินจากชั้นไปเถิดนะตอนนี้ ก่อนที่เราจะไม่รุเรยว่า เราเคยรุจักคนคนนี้ได้ยังไง นานแล้วสินะที่เธอเคยบอกว่า เธอรักฉัน และชั้นก็รุสึกได้อย่างนั้นจิงๆ นานแล้วสินะที่เธอเคยบอกว่า เธอคิดถึง และชั้นก็รุสึกได้อย่างนั้นจิงๆ นานแล้วสินะที่เธอเคย ดุ ด่า หรือ ชมด้วยวาจาในแบบฉบับที่เป็นเธอ นานแล้วสินะทีเด็กน้อยคนนึงยังอยู่กะชั้น และเคียงข้างชั้นอยู่ เมื่อไม่นาน ชั้นเฉยชาจนทำให้เธอเจ็บปวด เพราะเพียงคำว่า ต้องสอบติด เมื่อไม่นาน่ ชั้นไม่ได้สนใจเธอ เหมือนดั่งวันเก่า เมื่อไม่นาน ชั้นก็กลับมาหลังสอบเส็ด แล้วพบว่า วันนี้ เธอรักชั้นน้อยลง ไม่ใช่แค่รุสึกไปเอง แต่มันออกจากปากเธอ วันนี้ เธอไม่ได้แคร์ชั้น เย็นชามาก จนชั้นไม่รุว่า ทำไมอยู่ดีดีน้ำตามันก็ไหลมา วันนี้ เธอไม่มีแล้วอารมณ์แค่จะตอบคำถามที่มากมายจากชั้น นอกจาก "อืม" วันนี้ ชั้นร้องไห้ทำไม??? ใช่ ครั้งสุดท้ายที่เรากอดกัน มันไม่เหมือนเดิมในความรุสึกของชั้น มันทำให้ชั้นน้อยใจว่า ทั้งที่เรารักกันมานาน เคยทำแบบนี้อยู่ทุกวัน แต่เพียงแค่1เดือนที่ห่างกันไป มันทำให้เธอจำอะไรไม่ได้ จำไม่ได้ว่า เธอเคยกอดชั้นยังไง จำไม่ได้ว่า เรารักกันยังไง จำไม่ได้ว่า เธอรักฉัน เธอต้องการจะลืม หรือ แค่เผลอลืมไป ช่วยบอกได้ไหมจริงๆเธอคิดเช่นไร มันคือความรักแบบไหนที่เธอต้องการ ฉันเป็นได้แค่เพื่อนเธอหรือมากกว่านั้น และฉันยังควรรอเธอทุกวัน อีกไหม สอบเสด..เปลี่ยนไปวันนี้สอบเส็ดแล้ว ปลายภาคม.6เทอม1
รู้สึกว่าเหนื่อยๆ นอยด์ๆ หงุดหงิดใจยังไงไม่รู้
อยากมีที่เรียนเป็นตัวเป็นตนซะทีอ่ะดิ เหอๆๆๆ
เกรดเทอมนี้จะออกมาซักเท่าไหร่กันนะ
เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากได้เกรดเยอะๆหน่อย จะได้ลดคำสบประมาทใครๆได้
แต่เทอมนี้คงเหลวตามเคย
เราว่าการรวมห้องของเตรียมปีนี้นะ มันทำให้อะไรๆเปลี่ยนไปหลายอย่างเลย
แล้วก็ทำให้รู้ว่า วิดคุน จิตใจดีสุดแระ เฮ้อๆๆๆๆ
คนเรามานมีคุณภาพชีวิตก้องี้อ่ะ
ไม่ว่าวิดอื่นไม่ดี แต่ว่า โดยมาก คนที่เรารับไม่ได้ มักจะเป็นวิดอื่น
และข้อสงสัยสุดท้ายที่กรุอยากรู้จนวันนี้คือ
ทำไมมึงต้องดูถูกวิดคุณด้วย สาดดด
โคดเกลียดคนพวกนี้เลย
เออ แล้วจะมาอัพใหม่นะจ๊ะ ทำไม????ทำไม?
ทำไมต้องยอม
ทำไมต้องเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก
ทำไมต้องเป็นชั้นที่น้อยใจ
ทำไมวะ
ไม่มีเหตุผล ไร้สาระ บรรยายไม่ถูก
จะขอบคุนดีมั้ยที่บอกว่าชอบคนคนนั้น แต่ยังรักกันเหมือนเดิม
ไม่รุเหมือนกันว่า ทำไมรุสึกว่ามันทะแม่งๆ
แต่คงเป็นเพราะมีใครขอให้เชื่อใจ เรยไม่อยากงี่เง่า ระแวง วุ่นวาย
เหนื่อยใจที่ต้องเจ็บซ้ำซาก เจ็บนิด แต่สะกิดหัวใจมากมาย
บอกได้คำเดียวว่ารุสึกไม่ค่อยดี
ขอโทดที่รับไม่ค่อยได้ ขอโทดที่ไม่แฟร์
แต่คงเป็นเพราะเทอเป็นคนสำคัญ มาก คนหนึ่งทีเดียว
เลยจำเป็นต้องคิดไรมากมาย ขอโทดละกาน
จะพยายามลืมนะ ชั้นสัญญา
ชั้นยินดีที่จะเลิกกันโดยที่เทอมีที่ไป อันนี้ไม่รุทำไม
ชันไม่ยินดีที่เราต้องค่อยๆห่างกันไป เพราะชั้นทรมาน
ชั้นรักเทอมาก ชั้นอยากอยู่กับเธอตลอดไป
"หัวใจดวงเดิม ขยายขนาดไม่ได้หรอก ที่บอกว่าเราชั้นเท่าเดิม ไม่น้อยลง
แต่แค่ชอบคนอื่นก้อเท่านั้น เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมชั้นถึงอึดอัด
เพราะหัวใจเทอมีพื้นที่ให้ชั้นเดินเล่นน้อยลง
เพราะเทอแบ่งหัวใจอันน้อยไปให้คนอื่นเค้าวิ่งเล่น
หรือเพราะเธอคิดว่าชั้นเป็นของตาย ถ้าเป็นอย่างนั้น ชั้นคงเสียใจน่าดู"
ที่พูดไปวันนี้ดูเหมือนจะยอมรับได้ในสิ่งที่เทอบอกความจิง
แต่ไม่รุจะพูดยังไงจิงๆ ทั้งๆที่ไม่อยากรุ ไม่อยากเลย
บอกไปแล้วนะ ถ้ารุว่าสิ่งที่จะบอกทำให้ชั้นลำบากใจยิ่งกว่า
ก้ออย่าบอกกันเลย
แต่ยังไงซะ วันนี้ชั้นคิด ซักวันก็ลืมได้ เหมือนเรื่องก่อนๆที่เกิดขึ้น
ขอโทดที่ไม่ใช่คนดีขอเทอ ขอโทดจิงๆ
โพสต์ สคริปต์***
วันนึงที่ชั้นทนไม่ได้ ชั้นคิดว่าเราคงไม่ได้มองหน้ากัน ไม่ได้คุย
ถึงจะรู้ตัวว่าไม่ได้มีดีอะไร แต่ไม่ใช่ไม่มีหัวใจและความรุสึก จำไว้นะ
รักเทอมากมาย ที่สุด
|
|
|
